Aileler genelde iyi niyetle, “güvenli” ya da “saygın” gördükleri bir yolu önerir. Sen ise kendi ilgilerini ve hayatını yaşayacak kişisin. Bu iki şey çatışıyormuş gibi görünse de, çoğu zaman aynı amacı paylaşır: senin iyi olman.
Önce kendi kararını netleştir
Ailenle konuşmadan önce kendi düşüncen net olmalı; yoksa konuşma “ben istemiyorum” düzeyinde kalır. Şunları yaz:
- Neyi, neden istiyorsun? Somut sebepler güçlüdür.
- Ailenin endişesi ne olabilir? (Gelecek kaygısı, güvenlik, maddi durum?)
- Onların endişesini karşılayan bir planın var mı?
Anahtar fikir
Amaç tartışmayı kazanmak değil; ailene kararını sakince açıklayabilecek kadar hazır olmak. Hazırlıklı bir cümle, yüksek sesten daha ikna edicidir.
Konuşmayı kurmanın yolu
- 1Sakin bir an seç; tartışmanın kızıştığı bir anı değil.
- 2Önce onların görüşünü anladığını göster: “Beni düşündüğün için bunu istediğini biliyorum.”
- 3Sonra kendi tercihini sebepleriyle anlat.
- 4Endişelerini karşılayan bir plan sun: “Şöyle yaparsam bu kaygın azalır mı?”
- 5Hemen sonuç bekleme; bazen fikir birkaç konuşmada oturur.
Anlaşamazsanız
Bazı konuşmalar tek seferde sonuç vermez. Böyle durumlarda tarafsız bir üçüncü kişi çok yardımcı olur: okulunun rehber öğretmeni, hem seni hem aileni dinleyip kararı birlikte değerlendirebilir. Bu, aileni atlatmak değil; konuşmaya güvenli bir zemin kazandırmaktır.